Warm lopen in Marlborough Sounds en dan beginnen aan de Abel Tasman Track

Datum:	Zaterdag 27 April 2002 - Donderdag 2 Mei 2002
Temperatuur:	15-20 °C
Land Tijd :	Nieuw Zeeland Tijd reiziger
Weer:

's-Ochtends tot een uur of negen uitgeslapen, informatie bij de DOC opgevraagd over wandelingen in de buurt en naar Marlborough sound gereden waar we een deel van de "Queen Charlotte track" gelopen hebben. 's-Middags naar Nelson gereden waar de auto last krijgt van versleten remschijven. De Nieuw-Zeelandse ANWB erbij die ons naar een garage dichtbij verwijst waar we morgenochtend terecht kunnen. 's-Avonds op de meest slechtste slaapplaats tot nu toe geslapen. Een industrieveld met een alarm dat de hele nacht niet opgehouden heeft met loeien. Vooral Siward kon hier de volgende dag goed over vloeken.

Het vervangen van de remschijven ging veel sneller dan verwacht, zodat we 's-ochtends nog konden beginnen met het eerste deel van de Abel tasman track. Bijna had ik ons buitengesloten, maar gelukkig? (deze keer) had Siward de deur niet goed dicht gedaan. De "inland track" was vrij stijl en vanwege onze late start haalden we het maar tot "Castle Rock hut". Dat voorspeldt een hele lange en zware wandeling voor morgen, want we hebben al gereserveerd en betaald voor de "Whariwharangi hut".

En zwaar werd het! Over bergen en door dalen, van donker tot donker en helaas waren er maar een aantal plekken waar je voor de verandering eens een keer uit de bossen komt en mooie uitzichten had. De laatste uren waren echt te lang. Vooral Siward had het helemaal gehad; moeie voeten en klagen en vloeken dat die gast kan. Na dertien uur lopen komen we eindelijk aan in de hut.

De derde dag beginnen we met de coastal track, welke we echt als een makkie ingeschat hadden. Viel dat even tegen!! Onze benen waren nog moe van gisteren en dat maakte het er vandaag zeker niet makkelijker op. De zijwandeling naar "Seperation point" leidde ons naar een kolonie zeehonden. Siward het water in en met handen klappen en schreeuwen probeert ie de zeehonden het water in te krijgen. Interessant vonden ze hem zeker niet, want gapen was het enige wat ze deden. Toch zou ik wel eens willen weten wat Siward gedaan zou hebben als ze oenkend (het geluid van een zeehond) en met zijn tienen het water in gekomen waren! Over de "coastal track"; deze is totaal anders dan de "inland track". Lang niet zoveel door bossen, maar meer over het strand en over paden langs de zee. Net voordat we de hut bereikten moesten we nog een deel door het water lopen. Dit deel kan alleen met laagtij gelopen worden en zelfs dan krijg je nog natte voeten. Na wat zoeken in het donker vinden we de hut, koken wat en gaan naar bed. 's-Nachts wordt ik wakker door het vloeken van Siward. Het blijkt dat tien centimeter naast zijn oor een dikke zeeleeuw ligt te snurken; en niet zo zuinig moet ik Siward de volgende dag gelijk geven.

Deze dag moeten we vroeg op vanwege nog een "low tide crossing", waar we achteraf ook wel met hoogtij voorbij gekomen zouden zijn. De derde "crossing" zou gepasseerd kunnen worden via land, maar wij besluiten een aantal uur te wachten en dan over te steken. Wat noodles gekookt, wat gelezen en om een uur of vier krijgen we weer natte voeten voordat we in de hut aankomen, waar het deze avond erg gezellig is.

De laatste dag hadden we er echt geen zin meer in. Zo snel we konden liepen we terug naar de auto, waar na vijf dagen "continental food", chocola en noodles een familie pak "fish 'n chips" er echt wel ingaat. 's-Avonds rijden we naar Punakaiki en we zitten zo vol van de "fish 'n chips" dat we niet eens koken.

Berichten van vrienden:

Laat je berichtje achter?