We nemen de dingie en gaan van Kimbe (New West Britain) naar het eiland Kapo
| Naam Reisverhaal: | Per dingie van Kimbe naar Kapo eiland |
| Eigenschappen: |      |
Laat op, geontbijt en daarna werd ik naar het vliegveld gebracht, waar ik het vliegtuig naar West New Britain neem. Eenmaal aangekomen loop ik samen met een man (Andrew) die ik ontmoet heb op het vliegveld, naar Hoskins. We lopen via een lange rechte weg, met links en rechts van me alleen kokosnoot en palmbomen, naar Hoskins dat een dorp met minder dan honderd mensen blijkt te zijn. We zoeken een PMV, pikken Andrew's familie op en rijden naar Kimbe, de hoofdstad van WNB. Onderweg fantastische dorpen gezien die me herinneren aan het dorp waar Bas en ik in India met de bus stopten. Eenmaal in Kimbe word ik voorgesteld aan zijn familie. Alle huizen hier zijn op palen gebouwd ter bescherming van de regen, hebben houten rieten daken en het huis is zo goed als leeg. De mensen leven hier op straat, iedereen kent iedereen en tot laat in de avond zitten ze buiten in blote buik, terwijl ik lange kleding draag ter bescherming van de muggen, kauwen betelnut en vertellen weet ik veel wat allemaal.
Een aantal mensen, ontmoet in Kimbe (oa David en een andere Andrew), gaan vandaag terug naar hun "hometown" en nodigen mij uit om mee te komen. We rijden in een pmv, langs eindeloze oliepalmvelden, naar een plaats halverwege. Ik zit achterin de open truck en moet uitkijken voor laaghangende oliepalmtakken en gaten in de weg die mijn kont een slechte dag kunnen bezorgen. Eenmaal aangekomen varen we, na het water uit de boot geschept te hebben, met een lange smalle vissersboot (een dinghie) naar het eiland. We varen langs ongelofelijke natuur naar de zee, waar we via fantastische koraalriffen en kleine eilandjes het eiland naderen. Het kleine eiland is volgebouwd met huizen; een gedeelte van het eiland is verboden voor vrouwen. De mensen bouwen hun eigen huis (met bushmateriaal), leven van het fruit dat er groeit en het voedsel dat ze zelf verbouwen.
We varen naar de kust, waar ik te zien krijg hoe in PNG een ceremonie voor schoolgeslaagden gehouden wordt.
's-Avonds varen we terug naar Kapo, waar we een aantal mannen oppikken en met zijn allen gaan overnachten op een eilandje (kleiner dan 1 ha) ver uit de kust. Een nieuwe en snelle manier van tentopzetten geleerd. Ook geleerd hoe deze te beschermen tegen de regen en hoe en wat je allemaal kunt eten in de bush. Van kokosnoten tot vogeleieren en koraalvissen tot gekookte kokosnootmelk. Van palmbladeren maken we een kampvuur dat zo groot is dat je het waarschijnlijk aan de kust kon zien. Vier van ons gaan speervissen en vangen veel koraalvissen en kreeften die we later op het vuur opeten.
Vroeg op, gesnorkeld langs het eiland, waarna we de spullen inpakken en na nog even rondgekeken te hebben op Kapo eiland vertrekken we per dinghie terug naar Kimbe. Het weer begint goed maar na twee uur slaat het om. We worden drijfnat, de boot gaat op en neer en als we bij de inham komen van de rivier, blijkt dat het te gevaarlijk is om de rivier binnen te varen. Dus we varen iets verder, naar het eerstvolgende dorpje aan de kust, waar we alle spullen drogen en een pmv terug naar Kimbe nemen. De golven zijn ongeveer twee meter hoog. Niet veel zou je denken, maar het is bijzonder angstaanjagend als je zo'n golf aan de linkerkant van je boot ziet en denkt dat het de boot om gaat gooien. Ik zit met meer dan dertig mensen in de truck. Zie je het al voor je. Dertig mensen met al hun bagage volgepakt achter op de open pickuptruck. De chauffeur rijdt over de met olifanten vullende gaten alsof hij geen mensen vervoerd en voortdurend moet je uitkijken voor de oliepalmbladeren die je van de achterkant van de truck af kunnen gooien. Ik blijf in het huis van David slapen, waar ik 's-avonds David's broer en zijn vrienden ontmoet. Met hen drink ik mijn eerste SP biertje, en tweede en ....
Wil je reageren?
Velden met een * zijn verplicht.
