Het Venetië van Papua Nieuw Guinea, Kampari
| Naam Reisverhaal: | Venetië van PNG |
| Eigenschappen: |   |
Als lunch heb ik mijn inmiddels beroemde pannenkoeken gebakken. Om vier uur vertrek ik in een van de vrachtwagens naar Kapari, het thuisdorp van Ila. De ongeasfalteerde "highway" wordt slechter en slechter en uiteindelijk komen we door de regen tot twee keer toe bijna vast te zitten. Om half twee 's-nachts komen we aan in Kapari, waar we na alles overgeladen te hebben, het laatste stuk met de dinghie moeten reizen. De volgende morgen blijkt dat het een rivier is dat overgestoken moest worden, voordat we in Kapari arriveerden. Het hele dorp is wakker en ik beland in het huis van Ila's oudste broer, waar ik Puka tegen kom.
Wat een dorp; huizen op palen dat nodig is vanwege het onderlopen van het hele dorp vanwege eb en vloed. Ze zwemmen van huis naar huis of gebruiken een of andere zelfgemaakte bananenboot. Beetje rondgelopen, mensen ontmoet, maar voor de rest is er weinig te doen. De mensen proberen me te helpen met het vinden van een kano dat naar Mailu gaat; het tweede deel van mijn reis naar Alotou. Vanuit daar zou ik dan een dinghie kunnen nemen helemaal naar Alotou.
De volgende ochtend arriveert er een kano, maar helaas is deze zo vol dat ik er niet meer bij pas. In de middag houden we bootraces. Met deze zelfgemaakte zeilboten, zwemmen we een stuk de rivier in, waarvan ik later hoor dat vele krokodillen dit als hun huis beschouwen, en laten de boten los. Tegen de avond heb ik nog steeds geen kano kunnen vinden en besluit ik terug te gaan naar PM en het vliegtuig naar Alotou te nemen. 's-Avonds rijdt ik met Puka en drie vrachtwagens terug naar PM. De vrachtwagens komen tot drie keer toe vast te zitten en Puka's Toyota 4WD wordt als sleepwagen gebruikt.
Wil je reageren?
Velden met een * zijn verplicht.
